Wij benadrukken dit jaar hoe belangrijk het is om elke zondag de Eucharistie te vieren, daar schreven we eerder over, HIER
Wat gebeurt er tijdens de Mis? We vinden het misschien zo gewoon te zeggen: Jezus komt bij ons in de Hostie, als we ter communie gaan. Maar het is buitengewoon! Dat Jezus zijn leven geofferd heeft voor ons, de last van het kruis heeft gedragen voor ons... Dat wij ons één willen maken met dat offer van Jezus en de Vader danken door Hem en met Hem en in Hem, zou een diep verlangen vanuit ons hart mogen zijn.
Hoe diep de ervaring van dat offer van Jezus kan gaan, leert ons een gebeurtenis tijdens een Mis in de Verenigde Staten. Niet dat het bij ons altijd zo moet gaan, maar wel om te beseffen dat de echte aanwezigheid van Jezus in de Eucharistie veel meer is dan de communie ontvangen, in de rij aansluiten en de hand uitsteken.
Tijdens de Heilige Mis in de kerk van de H. Aartsengel Gabriël in Hopkins – onderdeel van het Amerikaanse aartsbisdom St. Paul en Minneapolis – werd pastoor Brent Bowman tijdens het eucharistisch gebed tot tranen toe bewogen. Zichtbaar overmand door emotie kon hij de woorden van het gebed nauwelijks uitspreken. Toen hij bij de woorden "Doe dit om mij te gedenken" kwam, probeerde hij de kelk omhoog te heffen, maar dat lukte hem niet. Hij zette de kelk terug op het altaar, boog zich eroverheen en huilde ongeveer een minuut lang, voordat hij door zijn tranen heen verder kon gaan met de consecratie.De Mis werd live uitgezonden. Het beschreven voorval circuleerde aanvankelijk online als een mogelijk eucharistisch wonder en ging viraal; een Instagram-bericht hierover kreeg in zeer korte tijd 134.000 weergaven. Pastoor Bowman – die zich volgens een bericht van The Catholic Spirit ongemakkelijk voelde bij de "ongewenste aandacht" – verduidelijkte echter in een verklaring op de website van het aartsbisdom dat dit uitdrukkelijk "geen" eucharistisch wonder was. Hij omschreef het in plaats daarvan als een "persoonlijke spirituele ervaring" die hij "in alle nederigheid wilde delen en toelichten, tot eer en lof van God". De priester verklaarde dat hij op geen enkel moment "daadwerkelijk bloed of menselijk vlees" met zijn ogen had gezien; het brood en de wijn behielden hun uiterlijke kenmerken.
Innerlijk besef omtrent de consecratie
Tijdens het consecratiegebed over de wijn aan het altaar kreeg hij juist "een innerlijk besef van de kracht van die woorden en de werkelijkheid van hun uitwerking – zozeer zelfs dat ik moeite had om te spreken." Bij elk woord voelde hij zich meer en meer overmand, zowel fysiek als emotioneel.
Hij ervoer fysiek hoe de kracht van God "op het altaar neerdaalde" en voelde "het gewicht van de wezenlijke aanwezigheid van Jezus in de kelk". De kelk was te zwaar geworden om vast te houden. Bowman werd naar beneden getrokken, "om op het altaar te rusten. Ik had het gevoel alsof mijn handen vastzaten aan de kelk met het Kostbaar Bloed, en ik was fysiek niet in staat deze te bewegen." Toen hij vervolgens probeerde "het Kostbaar Bloed te verheffen", zei hij de genade te hebben ontvangen "om de bitterheid en de zoetheid van het lijden van Onze Heer dieper te begrijpen en te beseffen hoeveel bloed Christus heeft vergoten voor de enorme last van al onze zonden. Ik geloof dat ik die last in de kelk heb ervaren."
Een teken van de werkelijke tegenwoordigheid van Christus
Ten slotte wees Bowman erop dat dergelijke "persoonlijke geestelijke ontmoetingen met God volkomen onverdiende gaven zijn, en tekenen van Gods overvloedige liefde voor alle mensen", en niet noodzakelijkerwijs tekenen van persoonlijke heiligheid.
(Die Tagespost, 18 september)
